ต้นปอ

   

ปอ

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Corchorus capsularis Linn.
ชื่อสามัญ : Jute
วงศ์ : Tiliaceae
ชื่ออื่นๆ : กระเจา กาเจา ( ไทย ) เส้ง ปอเส้ง ( พายัพ )
ลักษณะ :
ปอกระเจาจัดเป็นพืชล้มลุก มีอายุประมาณ 1 ปี สูงประมาณ 1 เมตร ต้นมักมีสีม่วง ใบเป็นใบเดี่ยวรูปไข่ แหลมเรียงสลับกัน ขอบใบหยักเป็นฟันเลื่อย ใบบาง ตรงฐานใบมีเส้นเล็กๆสีแดงอยู่ 2 เส้น เป็นลักษณะของพืชในตระกูลนี้ (Corchorus) ดอกมีสีเหลืองขนาดเล็ก ออกเป็นกระจุกระหว่างซอกใบกับกิ่ง ผลกลมเป็นพู 5 พู ผิวขรุขระ มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 0.7 - 1 เซนติเมตร เมื่อแก่จะแตกออก ภายในมีเมล็ดสีน้ำตาลจำนวนมาก
คุณค่าทางอาหาร
ใบปอกระเจา 100 กรัม ประกอบด้วย วิตามินซี 164 มิลลิกรัม ไนอะซิน 1.6 มิลลิกรัม นอกจากนี้ยังมีธาตุเหล็ก แคลเซียม เบต้า-แคโรทีน และวิตามินสูง
สรรพคุณ :
ใบ ใช้ระงับพิษ ขับปัสสาวะ เป็นยาบำรุง แก้โรค หนองใน แก้ไข้ เมล็ด ใช้เป็นยาระบาย ส่วนที่นำมาใช้เป็นยา คือ ใบอ่อน ใบแก่ เมล็ด และใยจากเส้น โดยในใบมีสารสำคัญ คือ ไกลโคไซด์ ชื่อ capsularin ดังนั้นจึงมีการนำใบมาบดเป็นผงใช้ชงเพื่อบำรุงธาตุ ขับลมและระบาย นอกจากนั้นสารขมในใบยังช่วยกระตุ้นให้อยากอาหาร หรือนำผงใบมาผสมกับผงขมิ้นใช้รักษาอาการท้องเสียที่เกิดจากเชื้อบิดที่ไม่รุนแรง

 

 

 

 

หน้าหลัก